Węglowodany dla psa i kota: podawać czy unikać?
Węglowodany dla zwierząt: podawać czy unikać?

Węglowodany w diecie psa lub kota - podawać czy unikać?

Od dłuższego czasu jest wiele kontrowersji dotyczących spożywania węglowodanów przez czworonogów. Często pojawiają się pytania czy podawać je wraz z pokarmem czy może lepiej ich unikać? W dzisiejszym artykule postaramy się odrobinę rozjaśnić to zagadnienie i pokrótce przestawimy rolę węglowodanów dla organizmu oraz co jest ich źródłem w produktach podawanych naszym pupilom. 

Węglowodany dla psa / Węglowodany dla kota 

Węglowodany jest to nic innego jak źródło energii, potrzebnej do prawidłowego funkcjonowania ustroju. W przypadku ludzi to glukoza stanowi najważniejsze źródło energii dla komórek czy niektórych tkanej, takich jak np. mózg. Organizm pozyskuje glukozę na drodze rozmaitych przemian metabolicznych, z cukrów czy polisacharydów (skrobi), glikogenu lub glukoneogenezę niektórych aminokwasów (synteza wewnętrzna).

Węglowodany przyswajalne w diecie psów i kotów dostarczają do organizmu do 4 kcal energii.

Podstawowym źródłem węglowodanów w diecie psa czy kota jest skrobia.

Zarówno psy jak i koty dzięki obecności enzymów jelitowych tj. sacharazy czy enzymów trzustkowych tj. amylazy, pozwalają na rozkład, w konsekwencji strawienie skrobi. 
Odnosząc się do laktozy w w diecie, dorosłe osobniki mają niewystarczającą zdolność trawienia cukru mlecznego, ze względu na niską aktywność enzymu laktazy.

Jakie cukry zwierzęta są w stanie wykorzystać? 
Mogą wykorzystywać glukozę oraz α-polisacharydy pozyskiwane z pożywienia (glikogen i skrobia), pod warunkiem, że są poddane obróbce termicznej - gotowaniu. Monosacharydy są wchłaniane, jednak w ich przypadku są pewne różnice między psami a kotami, oraz dostępne dla metabolizmu oraz magazynują energię. Gotowana skrobia jest wysoce strawna w całym przewodzie pokarmowym psów oraz kotów.

Warto zwrócić uwagę na rodzaj skrobi i sposób jej przetwarzania w zależności % procesu trawienia enzymatycznego  w stosunku do procesu fermentacji w jelicie grubym. Niektóre frakcje skrobie trawione i wchłaniane bardzo szybko. Wyróżniamy również skrobię oporną, która nie jest łatwo trawiona. Po dostaniu się do okrężnicy zostaje wykorzystana przez mikrobiom do procesu fermentacji. W zależności od pokarmu, obecność skrobi opornej może mieć inne znaczenie w kontekście zwierząt, a dokładniej długości jelit oraz czasu pasażu treści jelitowej.

 Gotowana skrobia lub proces ekstruzji znacznie obniża poziom skrobi opornej kosztem zwiększenia jej strawności. Szczególnie w przypadku kotów, w przeprowadzonych badaniach wykazano, że gotowana skrobia kukurydziana jest prawie w całości trawiona.

Klasyfikacja niestrawnych węglowodanów ( Lasek O. 2019) 

Włókno pokarmowe w żywieniu psów

Należy do charakterystycznych składników pasz roślinnego pochodzenia. Składa się przede wszystkim z węglowodanów tj. celulozy, hemicelulozy czy ligniny. Nie jest niezbędnym składnikiem zwierzęcej diety, jednak w pewnym stopniu wpływa na pracę układu pokarmowego np. konsystencję kału czy motorykę jelit. Jest jednak bardzo ważnym komponentem w profilaktyce chorób układu pokarmowego lub zaburzeń metabolicznych, jak i otyłości. 

Surowcem roślinnym w karmach najczęściej są: zboża czy otręby, produkty uboczne przemysłu warzywno-owocowego: pulpa buraczana, pulpa pomidorowa czy pulpa jabłkowa. 

W karmach używa się również węglowodany niestrawnych takich jak beta-glukany, FOS (fruktooligosacharydy), iulinę czy MOS (mannoolichosacharydy). Optymalna ilość w karmach bytowych wynosi do 4,5%. W przypadku psów z nadwagą lub otyłych ta wartość wzrasta nawet do 10%. 

Rola włókna pokarmowego w diecie psów

W diecie psów czy kotów włókno nie jest niezbędnym elementem, natomiast jego obecność warunkuje prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Odpowiednia proporcja włókna nierozpuszczalnego w stosunku do rozpuszczalnego wynosi 65:35. Obecność ich warunkuje późniejsze opróżniane żołądka, dając na dłużej uczucie sytości oraz wydłużenie pasażu jelitowego. Ponadto, kombinacja dwóch włókiem może zmniejszyć produkcję gazów fermentacyjnych. Włókno ulega fermentacji, czego produktami są lotne kwasy tłuszczowe czy amoniak. 

SCFA - krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe należą do niezbędnych substratów, stanowiących "pokarm" dla kolonocytów. Do ich głównych zadań należy zapobieganie chorobom okrężnicy oraz obniżenie pH treści jelita grubego, co przyczynia się do prawidłowego rozwoju mikroflory, zapobiegający tym samym rozwoju bakterii niechcianych tj. Salmonella czy E.coli. Obecność maślanu będzie zapobiegała różnicowaniu komórek, co daje właściwości antynowotworowe oraz przeciwzapalne.

Badania pokazują, że obecność włókna w diecie zwierząt obniża poziom cholesterolu, może być pomocna w leczeniu cukrzycy czy zwiększa wydzielanie peptydu YY powodując uczucie pełnego brzucha.

Stosowanie karm z nadmiarem włókna będzie skutkował powstaniem niechcianych wzdęć.

Co najczęściej znajdziemy w karmie dla psa?

1. Zboża: pszenica, kukurydza, ryż, jęczmień, owies.
2. Odpadki z produkcji młynarskiej: otręby pszenne, ryżowe lub owsiane.
3. Nasiona: soja, siemię lniane, łuska sojowa.
4. Warzywa: ziemniaki, bataty, zielony groszek, marchew, pulpa buraczana.
5. Owoce: banan, pulpa jabłkowa.

Włókno jest istotnym elementem w diecie naszych pupili. Stymuluje układ odpornościowy, działa przeciwnowotworowo oraz może wspomagać leczenie chorób przewodu pokarmowego. Nie zapominajmy o tym podczas wyboru sposobu żywienia.

Opiekun merytoryczny lek. wet. Norbert Chwastek 

Zaloguj się
Nie pamiętasz hasła? Zarejestruj się
Darmowa dostawa
Darmowa dostawa (Inpost Kurier) już od 150,00 zł.
do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl